Ametyst

Znaczenie w litoterapii

W opisie Crystal Vaults (Linda Mason) ametyst jest „kamieniem duchowości i zadowolenia”: łączy z tym, co boskie, chroni duchowo i oczyszcza pole energetyczne z negatywnych wpływów. Ten sam opis podkreśla jego podwójną naturę — kamień ma jednocześnie pobudzać i uspokajać umysł oraz emocje, a także pomagać w powściąganiu nadmiaru. [121]

The Crystal Council nazywa ametyst kamieniem wielowymiarowym. Według tego opisu tworzy wokół człowieka ochronną otulinę, która pomaga zachować jasność myśli i energię, a jego fioletowe „promienie” wspierają kontakt z wyższymi częstotliwościami i rozwój intuicji. Ważnym motywem jest zrzucanie codziennego ciężaru i napięcia — w tym nurcie ametyst ma przywracać poczucie bezpiecznego miejsca i wdzięczności. [42]

Sposoby pracy z kamieniem

Medytacja jest w obu źródłach podstawową formą pracy. The Crystal Council proponuje rozpoczynać ją od wdzięczności i „otwierania się” na fioletowe światło kamienia. Crystal Vaults opisuje bardziej szczegółowy układ: pojedynczy kryształ lub małą druzę trzyma się w lewej dłoni, ostrym końcem skierowanym ku ramieniu, albo kładzie się kamień na czole, w miejscu czakry trzeciego oka. Większe druzy poleca się jako ozdobę ołtarza medytacyjnego. [42] [121]

Poza medytacją Crystal Vaults opisuje ametyst jako kamień codzienności: kładziony pod poduszkę lub materac ma sprzyjać spokojnemu wypoczynkowi, a ustawiony w pokoju lub w miejscu twórczej pracy — skupiać i wzmacniać energię przestrzeni. Noszony w pierścionku, medalionie lub po prostu przy sobie ma działać przez cały dzień. Ten sam autor wspomina dawny obyczaj noszenia ametystu na drugim palcu prawej dłoni oraz jego miejsce w północno-wschodnim punkcie kryształowego „koła medycyny”. [121]

Czakry, żywioły i astrologia

Systemy przypisań nie są jednolite. Oba źródła praktyków łączą ametyst z czakrą korony i trzeciego oka, ale różnią się żywiołem: The Crystal Council wskazuje powietrze („wiatr”), Crystal Vaults — ogień. Także dawne tablice astrologiczne zebrane przez Kunza nie są zgodne: jedna umieszcza ametyst pod znakiem Ryb, inna pod Wodnikiem; raz należy do Jowisza, raz do Marsa i Jowisza. [42] [121] [120]

Czakry

korona, trzecie oko, czakra eteryczna (The Crystal Council; Crystal Vaults dodaje też czakry ponad koroną) [42] [121]

Żywioł

powietrze („wiatr”) według The Crystal Council; ogień według Crystal Vaults [42] [121]

Znaki zodiaku

Panna, Strzelec, Koziorożec, Wodnik, Ryby (The Crystal Council); Ryby (Crystal Vaults; także dawny wierszowany kalendarz u Kunza); Wodnik w innej dawnej tablicy [42] [121] [120]

Planety

Jowisz, Saturn, Neptun (The Crystal Council); Jowisz albo Mars i Jowisz w dawnych tablicach (Kunz) [42] [120]

Kamień miesiąca i dnia

luty (tradycyjny kamień urodzinowy); czwartek według Crystal Vaults, sobota jako „kamień talizmanowy” w dawnym zestawieniu u Kunza [121] [120]

Oczyszczanie i „ładowanie” w tradycji

Crystal Vaults zaleca od czasu do czasu „oczyścić” energię ametystu, trzymając go krótko pod bieżącą wodą i wypowiadając w myślach intencję, że kamień jest oczyszczony. Programowanie kamienia polega tu po prostu na trzymaniu go z intencją w umyśle. Ciekawym motywem jest odwrócenie ról: nieoszlifowany ametyst ma sam „ładować” inne kryształy, jeśli trzyma się je obok niego. [121]

Dawne przekonania

Nazwa ametystu pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „nieupojony” i — jak pisał George Frederick Kunz w 1913 roku — od wieków wiązano go z ochroną przed pijaństwem. Kunz przypuszczał, że przekonanie zrodziło się z podobieństwa barwy kamienia do wina, a część starożytnych „ametystów” mogła być w istocie purpurowymi granatami: woda nalana do czerwonego naczynia wyglądała jak wino, a pita nie upajała. [120]

Renesansowe lapidarium Camilla Leonardiego (Wenecja 1502), przywołane przez Kunza, przypisywało ametystowi znacznie więcej: miał powściągać złe myśli, ożywiać inteligencję, czynić przezornym w interesach, uspokajać nie tylko po winie, lecz i w porywie namiętności, chronić żołnierzy i pomagać myśliwym. Kunz odnotowuje też ametystowe amulety i skarabeusze w starożytnym Egipcie, hebrajską nazwę kamienia kojarzoną ze snami i wizjami oraz późniejszą symbolikę chrześcijańską — ametyst jako znak apostoła Macieja i, u różokrzyżowców, ofiary i nadziei. [120]

Pliniusz Starszy (Historia naturalna, ks. 37, rozdz. 40) najwyżej cenił ametysty z Indii o „najbogatszych odcieniach purpury”. Relacjonował, że „magowie” przypisują kamieniowi ochronę przed upojeniem — i od tego wywodzą jego nazwę — a z wyrytymi imionami Słońca i Księżyca, noszony na szyi z sierścią pawiana i piórami jaskółki, miał chronić przed czarami, ułatwiać dostęp do królów i odwracać grad i szarańczę. Sam Pliniusz nazwał te twierdzenia fałszem. Tłumacze zauważają, że jego „amethystos” mógł obejmować także inne fioletowe kamienie. [145]

Różnice między źródłami

Znana opowieść o nimfie Ametyst, którą Diana zamieniła w kamień, a Bachus zabarwił winem, w Crystal Vaults przypisana jest Owidiuszowi, a The Crystal Council nazywa ją grecką legendą. Kunz wskazuje natomiast jako jej źródło francuski poemat Rémy’ego Belleau z 1576 roku. Różnią się też akcenty: The Crystal Council mówi przede wszystkim o jasności umysłu i odciążeniu, Crystal Vaults rozbudowuje wątek ochrony duchowej, umiaru i snu. [121] [42] [120]

Propozycja redakcji Avonorii

Wieczorem zapisz na kartce trzy sprawy z mijającego dnia, które chcesz już odłożyć. Połóż ametyst na kartce obok łóżka jako znak zamknięcia dnia, a rano przeczytaj ją jeszcze raz i zdecyduj, co naprawdę wymaga działania.