Bezbarwna, przejrzysta odmiana kwarcu. „Kryształ górski” jest nazwą odmiany, a nie odrębnym gatunkiem minerału. Jego regularna forma odzwierciedla strukturę krystaliczną kwarcu.
Fioletowa odmiana kwarcu, ceniona jako kamień jubilerski. Intensywność i rozmieszczenie barwy bywają nierównomierne. Naturalne pochodzenie, obróbka i jakość to osobne pytania przy zakupie.
Różowa odmiana kwarcu, często o mlecznej przejrzystości. Nie należy utożsamiać jej barwy z jakimkolwiek działaniem fizjologicznym. Współczesna litoterapia przypisuje jej symbolikę życzliwości.
Przejrzysty kwarc o barwie od jasnożółtej do brązowopomarańczowej. Naturalny cytryn jest rzadki; wiele okazów handlowych uzyskuje kolor przez ogrzewanie ametystu. Ujawniona obróbka nie oznacza automatycznie imitacji.
Brązowa do niemal czarnej odmiana kwarcu. Przy identyfikacji warto oddzielić nazwę barwną od gatunku mineralnego. Sam ciemny kolor nie rozstrzyga, czy okaz jest kwarcem, szkłem czy innym materiałem.
Naturalne szkło wulkaniczne, a nie minerał o regularnej sieci krystalicznej. Powstaje z szybko stygnącej lawy bogatej w krzemionkę. Ostre krawędzie wymagają uwagi przy obchodzeniu się z surowym okazem.
W tym rekordzie czarny turmalin oznacza schorl. Turmaliny tworzą grupę minerałów; sam czarny kolor lub nazwa handlowa nie wystarczają do potwierdzenia gatunku. Nie potwierdzono obietnic ochrony przed promieniowaniem urządzeń.
Nazwa zakresu składu plagioklazów, często z efektowną grą barw. Museum Wales określa labradoryt jako termin nieformalny dla składu An50–70, a nie odrębny współcześnie zatwierdzony gatunek minerału.
Jubilerska odmiana skalenia znana z adularescencji — świetlistego efektu optycznego. GIA opisuje typowy kamień księżycowy jako ortoklaz z warstwami albitu. Nazwy handlowe nie zawsze odpowiadają tej samej odmianie.
Niebieska skała zbudowana z kilku minerałów, nie pojedynczy gatunek mineralny. Może zawierać jasne obszary i złociste ziarna pirytu. Skład skały wpływa na jej właściwości i pielęgnację.
Glinokrzemian sodu zawierający chlor, często niebieski, choć gatunek może mieć również inne barwy. Nie jest tym samym materiałem co lapis lazuli. Sam kolor nie wystarcza do rozpoznania.
Fluorek wapnia występujący w wielu kolorach. Twardość 4 i doskonała łupliwość oznaczają, że to okaz wymagający ochrony przed zarysowaniem i uderzeniem. Fluorescencja nie jest uniwersalnym testem tożsamości.
Zielony zasadowy węglan miedzi, często w pasmowych agregatach. Miedź jest składnikiem minerału; nie oznacza to, że każde dotknięcie polerowanego okazu jest zatruciem. Inaczej ocenia się pył, połknięcie i nieznane domieszki.
Minerał z grupy piroksenów. „Jade” może oznaczać jadeit albo nefryt, które nie są tym samym gatunkiem. Drobnoziarnista struktura jubilerskiego jadeitu może zapewniać wysoką odporność na pękanie.
Tlenek żelaza, od stalowoszarych kryształów po czerwone, ziemiste agregaty. Charakterystyczna czerwono-brązowa rysa jest ważniejsza dla identyfikacji niż sam metaliczny wygląd. Nie wykonuj jednak testów niszczących na biżuterii.
Niebieska do zielonkawoniebieskiej odmiana berylu. Wysoka twardość nie czyni kamienia niezniszczalnym: inkluzje, wypełnienia i oprawa wpływają na bezpieczny sposób czyszczenia.
Grupa minerałów, a nie jeden gatunek o stałym składzie. Almandyn, pirop i inne granaty różnią się chemią oraz właściwościami. Karta podaje zakres dla materiałów jubilerskich; dokładniejszy opis wymaga oznaczenia gatunku.
Siarczek żelaza o metalicznym połysku i mosiężnożółtej barwie. Bywa mylony ze złotem. Niektóre okazy niszczeją w wilgotnym środowisku; pielęgnacja wymaga uwagi także wobec sąsiednich materiałów.
Krystaliczna odmiana gipsu, bardzo miękka i łatwa do uszkodzenia. Museum Wales odróżnia selenit od włóknistego „satin spar”; nazwy te bywają mieszane w handlu. Selenit nie jest minerałem selenu.
Zielona do niebieskozielonej odmiana mikroklinu, minerału z grupy skaleni. Nie publikujemy uproszczonych twierdzeń o przyczynie barwy ani zawartości ołowiu dla każdego okazu bez analizy konkretnego materiału.
